Σχέσεις

Με βάση το Πανελλήνιο Δίκτυο για Θέατρο στην Εκπαίδευση που διοργανώνεται κάθε χρόνο και στο οποίο φέτος θα συμμετέχουμε με το θέατρό μου, έπρεπε να γράψουμε κείμενα που αφορούν τις σχέσεις. Σχέσεις μεταξύ της οικογένειας, σχέσεις φιλικές, ερωτικές, σχέσεις στο σχολείο. Εγώ λοιπόν τα έγραψα όλα μαζί σ'ένα κείμενο! :Ρ Κι είπα να το αναρτήσω για να με πείτε κι εσείς τη γνώμη σας!!
So...here it is! :D

Εφηβεία… όταν ήμουνα μικρή όλοι με περιέγραφαν τη λέξη αυτή ως τα καλύτερά τους χρόνια! Βόλτες, παρέες, έρωτες… κι ανυπομονούσα να τα ζήσω κι εγώ όλα αυτά!

Κι έφτασε η στιγμή που πήγα κι εγώ γυμνάσιο κι άρχισα σιγά-σιγά να μπαίνω στην εφηβεία!  Τώρα, 5 χρόνια μετά, παρακαλάω να τελειώσει…

Αρχικά οι φίλοι… σ ’επηρεάζουν σε τεράστιο βαθμό! Σ’ αυτούς λες τα προβλήματά σου, σ’ αυτούς καταφεύγεις για συμβουλές, μ’ αυτούς περνάς σχεδόν όλο το χρόνο σου! Σε μια παρέα όμως δε λείπουν ποτέ τα προβλήματα! Κι όταν αρχίσουν αυτά, τα πράγματα γίνονται δύσκολα! Είναι ό,τι χειρότερο να μαλώνεις με τους φίλους σου, ειδικά άμα είστε πολύ δεμένοι. Νιώθεις ότι χάνεις ένα κομμάτι σου. Στεναχωριέσαι. Κλαις. Ξεσπάς. Αλλά σχεδόν ποτέ δε βάζεις στην άκρη τον εγωισμό σου για να ζητήσεις συγγνώμη, γιατί εσύ έχεις δίκιο.

Έπειτα, οι γονείς. Σ’ αυτή την περίοδο της ζωής σου αισθάνεσαι ότι καταπιέζεσαι απ’ όλους κι απ’ όλα κι ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει.  Μπορεί να μαλώνεις μαζί τους κάθε μέρα επειδή δεν πήρες καλό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα, επειδή το δωμάτιό σου είναι ακατάστατο εδώ κι εβδομάδες, επειδή δε σ’ αφήνουν να πας κάπου, επειδή, επειδή, επειδή… μπορείς ακόμη και για το πιο ασήμαντο πράγμα να μαλώσεις μαζί τους γιατί όλα σου φταίνε και φυσικά ποτέ δεν υποχωρείς, γιατί εσύ έχεις δίκιο.

Απ’ την άλλη το σχολείο. Μέγα πρόβλημα!! Οι καθηγητές που δεν επιχειρούν την επικοινωνία με τους μαθητές και κοιτάνε απλά να κάνουν τη δουλειά τους, φορτώνοντάς σε με τόνους μαθημάτων γιατί φυσικά το δικό τους μάθημα είναι το πιο σημαντικό και δεν τους αφορά αν έχεις άλλα τόσα πράγματα να κάνεις, το επίπεδο δυσκολίας που αυξάνεται όλο και περισσότερο, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Όλα αυτά επιδρούν αρνητικά στην ψυχολογία ενός εφήβου και τον οδηγούν τόσο στην απομόνωση όσο και σε καυγάδες με φίλους και συγγενείς. Αλλά φυσικά πάντα έχει δίκιο.

Έρωτες. Αναπόσπαστο κομμάτι της εφηβείας! Νιώθεις τα πρώτα σκιρτήματα , τις πρώτες πεταλούδες στο στομάχι κι όλα περιστρέφονται γύρω από εκείνον/εκείνη. Ζηλεύεις και το παραμικρό άτομο που θα τον/την πλησιάσει κι ενθουσιάζεσαι ακόμη κι αν απλά σε κοιτάξει! Κι αν δε βρεις ανταπόκριση ή αν χωρίσετε νιώθεις ότι έχασες τη γη κάτω από τα πόδια σου. Τα βάφεις μαύρα, κλείνεσαι στον εαυτό σου, ακούς καταθλιπτική μουσική και ξεσπάς βρίζοντας και κατηγορώντας τον/την στους φίλους σου γιατί εσύ έχεις δίκιο!

Και τέλος, ο μεγαλύτερος εχθρός σου, ο εαυτός σου. Νιώθεις ότι είσαι άσχημος, ανίκανος, άχρηστος ή αντιθέτως έχεις πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου, πράγμα που σε απομακρύνει από τους άλλους. Και παρ’ όλο που μπορεί κάποιοι να σε λένε το αντίθετο και να σε συμβουλεύουν, δεν ακούς… γιατί εσύ έχεις δίκιο!

Ε  λοιπόν ξέρεις κάτι;  ΌΧΙ! Το δίκιο το έχω εγώ! Οι φίλοι είναι ίσως απ’ τα πολυτιμότερα άτομα στη ζωή μου γιατί με κάνουν να γελάω και να περνάω καλά! Κι οι γονείς μου; Αυτοί οι δύο άνθρωποι στους οποίους οφείλω την ύπαρξή μου; Αυτοί είναι που ήταν δίπλα μου καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου κι έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να με παρέχουν τα πάντα. Γι αυτό δε θυμώνω μαζί τους. Το καλό μου θέλουν μόνο… γιατί μ’ αγαπάνε περισσότερο απ’ τον καθένα. Κι οι έρωτες; Χαχα! Είμαι ακόμη 16! Έχω ολόκληρη τη ζωή ακόμη μπροστά μου για να ερωτευτώ ξανά και ξανά και ξανά! Και δεν ξεχνάω ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα άτομο που προορίζεται για ‘μένα και μόνο για ‘μένα! Κι εγώ; Τι τρέχει μ’ εμένα;  Τι κι αν είμαι άσχημη; Τι κι αν δεν έχω το κατάλληλο ύψος ή βάρος; Τι κι αν έχω περίεργη μύτη ή πεταχτά αυτιά; Ε και τι έγινε; Αυτά είναι που με κάνουν ιδιαίτερη ξέρεις! Κι όπως αντιμετωπίζω εγώ τον εαυτό μου, έτσι με αντιμετωπίζουν κι οι γύρω μου.

Συμπέρασμα; Η εφηβεία τελικά είναι ένα κομμάτι της ζωής σου μέσα από το οποίο μαθαίνεις… ωριμάζεις… κι είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα. Τη ζωή.

Κι είμαι σίγουρη ότι έχω δίκιο!