Ναιιι το ξέρω ότι έχω καιρό να γράψω αλλά ούτως ή άλλος δεν έχω αναγνώστες οπότε...:Ρ
So...21 Ιανουαρίου 1997...γεννήθηκε ένα υπέροχο πλασματάκι που 14 χρόνια μετά, αποφάσισε να μπει στη ζωή μου!!
Αν και στην αρχή δεν κάναμε παρέα, κατάφερε να γίνει κομμάτι της ζωής μου!
Αρχίσαμε σιγά σιγά να μιλάμε στο facebook κι όσο περνούσε ο καιρός, μιλούσαμε όλο και πιο πολύ και πλέον μιλάμε κάθε μέρα! Γνωρίσαμε η μία την άλλη καλύτερα, μοιραστήκαμε τα όνειρά μας...
Κι ήρθε η ώρα να σε πω ένα μεγάλο ευχαριστώ!
Ευχαριστώ που μ'έχεις σταθεί σε ΌΛΑ!
Ευχαριστώ που με κάνεις να γελάω ΠΆΝΤΑ!
Ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις.
Ευχαριστώ που με ανέχεσαι.
Ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου!
Σήμερα λοιπόν που έχεις τα γενέθλιά σου, εύχομαι πραγματικά να αποκτήσεις Ό,ΤΙ επιθυμείς και να είσαι πάντα γερή κι ευτυχισμένη! Να έχεις πάντα γύρω σου ανθρώπους που αξίζουν, που σ'αγαπάνε και σ'εκτιμάνε κι όλα σου τα όνειρα να πραγματοποιηθούν! Κι ελπίζω μια μέρα να γίνει η ζωή σου σαν το ΓΓ, όπως ακριβώς την ονειρεύεσαι!! :D
Σ'αγαπάω πολύ μικρό μου!!♥
(Μικρό που με ρίχνεις ένα κεφάλι! :Ρ)
ΠΆΝΤΑ δίπλα σου!♥
Promise...
Άγχος. 5 γράμματα που μπορούν να σε καταστρέψουν τη ζωή. Πολλές φορές τυχαίνει να αγχωνόμαστε και να μην το συνειδητοποιούμε. Καλή ώρα σαν κι εμένα...
Άρχισε πάλι να πονάει το στομάχι μου. Έκανα υπομονή και δεν το έδινα σημασία. Το είχα συνηθίσει πλέον τόσα χρόνια. Από τη στιγμή που πήγα γυμνάσιο υπήρχαν μέρες που πονούσα λόγω άγχους αλλά εφόσον δε μπορούσα να το αντιμετωπίσω αποφάσισα να το αγνοώ. Ο πόνος συνεχίστηκε όμως...για 3 ολόκληρες εβδομάδες...δυο φορές μάλιστα άρχισε να τρέμει και το στόμα μου...μπορεί να ήταν απ' το κρύο, μπορεί και νευρικό αφού ήμουν με τρεις μπλούζες και κουκουλωμένη με το πάπλωμα=/
Τη Δευτέρα λοιπόν, δύο περίπου ώρες πριν πάω φροντιστήριο άρχισα να πονάω πολύ...πάρα πολύ...
Ζαλιζόμουν, ανακατευόμουν, πονούσα...τα πάντα όλα...
Έφυγα κατευθείαν για γιατρό...
* * *
Με πάτησε λίγο και με ρώτησε αν πονάω σ'εκείνα τα σημεία...του είπα πού ακριβώς πονούσα και κατάλαβε αμέσως...
Η διάγνωση; Οισοφαγίτιδα.
Προκαλείται λόγω του άγχους στη δική μου περίπτωση κ έχει ως αποτέλεσμα τον έντονο πόνο στο στομάχι.
Μ'έδωσε ένα χάπι να παίρνω κι ένα σιρόπι...
Οκ είμαι κάπως καλύτερα αλλά έχω ακόμη μέλλον...
Με μίλησε επίσης και για τη ζωή γενικότερα. Πρέπει να τα κάνουμε όλα με μέτρο. Και θα αγαπήσουμε και θα λυπηθούμε και θα δουλέψουμε αλλά με μέτρο. Είχε έναν πίνακα πίσω του με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. "Ξέρεις", είπε, "γιατί έχω βάλει αυτόν τον πίνακα; Θα μπορούσα για παράδειγμα να βάλω μια γυμνόστηθη και να χαζεύουν οι ασθενείς! Αλλά έβαλα αυτόν τον πίνακα για να με υπενθυμίζει το αρχαίο ρητό (ναι ναι το γνωστό σε όλους παν μέτρον άριστον! :Ρ). Γιατί έτσι πρέπει...αλλιώς θα καταστρέψουμε τον εαυτό μας..."
Ναι...έχει όντως δίκιο...αλλά το θέμα είναι, μπορούμε όλοι να το εφαρμόσουμε αυτό?=/
Τι θα γίνει μ'εμένα; Αγχώνομαι και δεν ξέρω το γιατί. Καταστρέφω τον εαυτό μου άθελά μου.
Τουλάχιστον έχω τους φίλους μου που με προσέχουν και με φροντίζουν και με στηρίζουν κι είναι μαζί μου σ'όλο αυτό. Θα με πείτε χαλάρωσε λίγο κοπελιά δεν έχεις και κάτι το τρομερό αλλά δε μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι...είναι άθλιο...κάθε είδους πόνος είναι...ακόμη κι ο πιο μικρός...
Αυτά λοιπόν από 'μένα και παρόλο που εγώ δεν το έχω αποδεχτεί ακόμη, η ζωή είναι ωραία. Γι αυτό, φροντίστε να ζείτε το κάθε λεπτό της όσο πιο έντονα μπορείτε!!
Με βάση το Πανελλήνιο Δίκτυο για Θέατρο στην Εκπαίδευση που διοργανώνεται κάθε χρόνο και στο οποίο φέτος θα συμμετέχουμε με το θέατρό μου, έπρεπε να γράψουμε κείμενα που αφορούν τις σχέσεις. Σχέσεις μεταξύ της οικογένειας, σχέσεις φιλικές, ερωτικές, σχέσεις στο σχολείο. Εγώ λοιπόν τα έγραψα όλα μαζί σ'ένα κείμενο! :Ρ Κι είπα να το αναρτήσω για να με πείτε κι εσείς τη γνώμη σας!!
So...here it is! :D
Εφηβεία… όταν ήμουνα μικρή όλοι με περιέγραφαν τη λέξη αυτή ως τα καλύτερά τους χρόνια! Βόλτες, παρέες, έρωτες… κι ανυπομονούσα να τα ζήσω κι εγώ όλα αυτά!
Κι έφτασε η στιγμή που πήγα κι εγώ γυμνάσιο κι άρχισα σιγά-σιγά να μπαίνω στην εφηβεία! Τώρα, 5 χρόνια μετά, παρακαλάω να τελειώσει…
Αρχικά οι φίλοι… σ ’επηρεάζουν σε τεράστιο βαθμό! Σ’ αυτούς λες τα προβλήματά σου, σ’ αυτούς καταφεύγεις για συμβουλές, μ’ αυτούς περνάς σχεδόν όλο το χρόνο σου! Σε μια παρέα όμως δε λείπουν ποτέ τα προβλήματα! Κι όταν αρχίσουν αυτά, τα πράγματα γίνονται δύσκολα! Είναι ό,τι χειρότερο να μαλώνεις με τους φίλους σου, ειδικά άμα είστε πολύ δεμένοι. Νιώθεις ότι χάνεις ένα κομμάτι σου. Στεναχωριέσαι. Κλαις. Ξεσπάς. Αλλά σχεδόν ποτέ δε βάζεις στην άκρη τον εγωισμό σου για να ζητήσεις συγγνώμη, γιατί εσύ έχεις δίκιο.
Έπειτα, οι γονείς. Σ’ αυτή την περίοδο της ζωής σου αισθάνεσαι ότι καταπιέζεσαι απ’ όλους κι απ’ όλα κι ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει. Μπορεί να μαλώνεις μαζί τους κάθε μέρα επειδή δεν πήρες καλό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα, επειδή το δωμάτιό σου είναι ακατάστατο εδώ κι εβδομάδες, επειδή δε σ’ αφήνουν να πας κάπου, επειδή, επειδή, επειδή… μπορείς ακόμη και για το πιο ασήμαντο πράγμα να μαλώσεις μαζί τους γιατί όλα σου φταίνε και φυσικά ποτέ δεν υποχωρείς, γιατί εσύ έχεις δίκιο.
Απ’ την άλλη το σχολείο. Μέγα πρόβλημα!! Οι καθηγητές που δεν επιχειρούν την επικοινωνία με τους μαθητές και κοιτάνε απλά να κάνουν τη δουλειά τους, φορτώνοντάς σε με τόνους μαθημάτων γιατί φυσικά το δικό τους μάθημα είναι το πιο σημαντικό και δεν τους αφορά αν έχεις άλλα τόσα πράγματα να κάνεις, το επίπεδο δυσκολίας που αυξάνεται όλο και περισσότερο, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Όλα αυτά επιδρούν αρνητικά στην ψυχολογία ενός εφήβου και τον οδηγούν τόσο στην απομόνωση όσο και σε καυγάδες με φίλους και συγγενείς. Αλλά φυσικά πάντα έχει δίκιο.
Έρωτες. Αναπόσπαστο κομμάτι της εφηβείας! Νιώθεις τα πρώτα σκιρτήματα , τις πρώτες πεταλούδες στο στομάχι κι όλα περιστρέφονται γύρω από εκείνον/εκείνη. Ζηλεύεις και το παραμικρό άτομο που θα τον/την πλησιάσει κι ενθουσιάζεσαι ακόμη κι αν απλά σε κοιτάξει! Κι αν δε βρεις ανταπόκριση ή αν χωρίσετε νιώθεις ότι έχασες τη γη κάτω από τα πόδια σου. Τα βάφεις μαύρα, κλείνεσαι στον εαυτό σου, ακούς καταθλιπτική μουσική και ξεσπάς βρίζοντας και κατηγορώντας τον/την στους φίλους σου γιατί εσύ έχεις δίκιο!
Και τέλος, ο μεγαλύτερος εχθρός σου, ο εαυτός σου. Νιώθεις ότι είσαι άσχημος, ανίκανος, άχρηστος ή αντιθέτως έχεις πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου, πράγμα που σε απομακρύνει από τους άλλους. Και παρ’ όλο που μπορεί κάποιοι να σε λένε το αντίθετο και να σε συμβουλεύουν, δεν ακούς… γιατί εσύ έχεις δίκιο!
Ε λοιπόν ξέρεις κάτι; ΌΧΙ! Το δίκιο το έχω εγώ! Οι φίλοι είναι ίσως απ’ τα πολυτιμότερα άτομα στη ζωή μου γιατί με κάνουν να γελάω και να περνάω καλά! Κι οι γονείς μου; Αυτοί οι δύο άνθρωποι στους οποίους οφείλω την ύπαρξή μου; Αυτοί είναι που ήταν δίπλα μου καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου κι έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να με παρέχουν τα πάντα. Γι αυτό δε θυμώνω μαζί τους. Το καλό μου θέλουν μόνο… γιατί μ’ αγαπάνε περισσότερο απ’ τον καθένα. Κι οι έρωτες; Χαχα! Είμαι ακόμη 16! Έχω ολόκληρη τη ζωή ακόμη μπροστά μου για να ερωτευτώ ξανά και ξανά και ξανά! Και δεν ξεχνάω ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα άτομο που προορίζεται για ‘μένα και μόνο για ‘μένα! Κι εγώ; Τι τρέχει μ’ εμένα; Τι κι αν είμαι άσχημη; Τι κι αν δεν έχω το κατάλληλο ύψος ή βάρος; Τι κι αν έχω περίεργη μύτη ή πεταχτά αυτιά; Ε και τι έγινε; Αυτά είναι που με κάνουν ιδιαίτερη ξέρεις! Κι όπως αντιμετωπίζω εγώ τον εαυτό μου, έτσι με αντιμετωπίζουν κι οι γύρω μου.
Συμπέρασμα; Η εφηβεία τελικά είναι ένα κομμάτι της ζωής σου μέσα από το οποίο μαθαίνεις… ωριμάζεις… κι είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα. Τη ζωή.
Και μετά από έναν περίπου μήνα αποφάσισα να κάνω καινούρια ανάρτηση!!
Συγγνώμη που δεν την έκανα πιο μπροστά αλλά δεν ήμουν και πολύ στα high μου τον τελευταίο μήνα!!
Λοιπόν λοιπόν! It's gonna be a long suspension!! So όποιος βαριέται τις μεγάλες αναρτήσεις καλύτερα να σταματήσει εδώ! :Ρ
Σκεφτόμουν λοιπόν διάφορα πράγματα για τη ζωή μου...και κυρίως για τους ανθρώπους που υπάρχουν σ'αυτή! Οπότε αποφάσισα να σας πω λίγα πράγματα γι αυτούς!!
Ξεκινάω λοιπόν απ'την Ελ...ναι, έτσι τη φωνάζω πολλές φορές!^^
Μια κοπέλα που μπήκε εντελώς ξαφνικά και τυχαία στη ζωή μου κι εύχομαι να μη φύγει ποτέ! :)
Είχαμε αρχίσει να μιλάμε στο hi5 (το θυμάστε? :Ρ) και μετά και μσν! Είχαμε πολλά κοινά και παρ' όλο που 2 χρόνια στο γυμνάσιο την ήξερα μόνο φατσικά άρχισα να τη συμπαθώ!!
Θυμάμαι ακόμη εκείνη τη μέρα στο γυμνάσιο που ήρθε και με είπε να πάμε σινεμά μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων! Δυστυχώς δε βόλεψε όμως η μέρα που είχαν κανονίσει με την Ο...
Καταφέραμε όμως και κανονίσαμε άλλη μέρα! Πήγαμε σινεμά λοιπόν...εγώ, η Ελ. κι η Εβ...η Ο. θα ερχόταν μετά! Είχαμε περάσει πολύ ωραία! Και κάπως έτσι αρχίσαμε να κάνουμε παρέα!
Δεν ήμασταν όμως οι δυο μας...όχι...ήταν κι άλλα άτομα...τα οποία όμως ευτυχώς ή δυστυχώς έχουν φύγει πλέον κι απ' την παρέα κι απ' τη ζωή μας! Εμείς όμως δεν έχουμε μαλώσει ποτέ...δύο χρόνια ούτε μία φορά! Ίσως επειδή τα συζητάμε όλα μεταξύ μας...
Μ'έχει στηρίξει πολύ σε διάφορα θέματα...και πάνω απ'όλα είναι ειλικρινής, πράγμα απαραίτητο σε μια φιλία κατά τη γνώμη μου! Plus ότι καθόμαστε ατέλειωτες ώρες και συζητάμε αναλυτικά τα πάντα οπότε ξαλαφρώνουμε που τα βγάζουμε από μέσα μας!! :Ρ
So el. honey...thank you for that!! Ξέρεις πόσο λατρεύω αυτές τις συζητήσεις μας, που είναι λες και βγήκαν απ' το CSI! :P
Love ya! <3
Κι από την Ελ. πάμε στα υπόλοιπα μέλη της παρέας! Χ., Π., και Β.! Τρία αγόρια εκ των οποίων τα δύο ούτε καν τα συμπαθούσα στην πρώτη γυμνασίου κι ο ένας με περνούσε αδιάφορος! :Ρ
Ξεκινάω με το Χ. που ήταν κι ο πρώτος απ'τους τρεις με τον οποίο άρχισα να κάνω παρέα! Αρχίσαμε να κάνουμε παρέα στη δευτέρα γυμνασίου επειδή γούσταρε μια κοπέλα και τους έκανα κονέ! Και μετά αρχίσαμε να μιλάμε πιο πολύ, να συμβουλεύουμε ο ένας τον άλλον, να βγαίνουμε κλπ.
Την επόμενη χρονιά άρχισα να κάνω και λίγο παρέα με τον Π. Είχε τόσο γέλιο μέσα στην τάξη που πραγματικά χτυπιόμασταν όλοι πάνω στα θρανία! :Ρ
Και πέρσι που ήταν κι η Ελ. στην ίδια τάξη μαζί μας και καθόταν μπροστά από τον Π. και το Β. γίναμε όλοι μαζί παρέα! Και πραγματικά περνάω ΑΠΛΆ ΤΈΛΕΙΑ κάθε φορά που βγαίνω μαζί τους! Με κάνουν να ξεχνάω τα πάντα, οτιδήποτε με απασχολεί κι απλά να γελάω...ΣΥΝΈΧΕΙΑ!
So guys ευχαριστώ πραγματικά για όσα έχετε κάνει για 'μένα ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνετε! :)
Κι ερχόμαστε σε 5 άτομα που συμπαθώ πάαααααρα πολύ!^^
Ο Σ. κι η Σ., τα ερωτευμένα μου!^^ Οκ Σ. έχεις δίκιο...την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε δε σε πήγαινα και πολύ! Αλλά είχα τους λόγους μου ΑΝ θυμάσαι! (γιατί τώρα τελευταίο έχεις αποκτήσει κι ένα συνήθειο να θυμάσαι μόνο ό,τι σε συμφέρει! :Ρ). Από την άλλη τη Σ. τη γνώρισα σ'ένα φόρουμ αλλά ποτέ δεν είχαμε μιλήσει...τη θυμόμουν πάντως ως την κοπέλα με τα ωραία μαλλιά! Όπως και να 'χει, αυτές τις μέρες έχω δεθεί και με τους δύο και πραγματικά ευχαριστώ που μ'έχετε βοηθήσει!! (you know!)
Η Χ. κι η Δ., δυο κοπέλες που ξέρω απ' το δημοτικό! Με τη Δ. ποτέ δεν κάναμε ιδιαίτερη παρέα. Η Χ. ήρθε στην πέμπτη δημοτικού και γίναμε τετράδα μαζί με άλλες δύο κοπέλες αν και δεν τη συμπαθούσα και τρελά! (sorry Χ.! :( ). Όταν πήγαμε γυμνάσιο όμως (εκείνες στο ίδιο, εγώ σε άλλο) κρατήσαμε επαφή με τη Χ. κι αρχίσαμε να μιλάμε σιγά σιγά! Όλο και πιο πολύ! Κι έτσι κράτησα επαφές και με τη Δ.! Πλέον βγαίνουμε κι οι 3 και περνάμε τέλεια!! Ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια κάθε φορά και πραγματικά προσωπικά το διασκεδάζω απίστευτα όταν βγαίνω μαζί σας!^^
Και τέλος η Ε. παρ'όλο που αρχίσαμε να κάνουμε παρέα με περίεργο τρόπο (I'm not gonna tell you how! :P) οκ την έχω λατρέψει! Είναι τόοοοοοσο καλή κοπέλα!! Αν και την περνάω δύο χρόνια πραγματικά είναι πάρα πολύ ώριμη και σωστή φίλη! Ε. darling ευχαριστώ που με ανέχεσαι!! Γιατί κάθε φορά σε πρήζω με τα δικά μου!:$ Υ.Γ. Ready for Hollywood? ;)
Next one...ο Κ...πρώτος έρωτας και πρώτο αγόρι που με πλήγωσε...
Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μέρα που τον είδα...δε με είχε κινήσει το ενδιαφέρον ούτε στο ελάχιστο! Σιγά σιγά όμως άρχισα να το συμπαθώ όλο και πιο πολύ ώσπου τελικά...i fell in love with him!
Η Κ. μ'έλεγε να του το πω κι εγώ φυσικά δεν το σκεφτόμουν καν! Έλεγα αποκλείεται να νιώθει κάτι αυτός για 'μένα! Ρεζίλι θα γίνω! Δεν ξεχνάω ποτέ εκείνη τη σκηνή που έπρεπε να τον αγκαλιάσω...και γύριζα σπίτι μυρίζοντας την κολόνια του! Ή την πρώτη φορά που με είδε με ισιωμένο μαλλί κι είχε μείνει άναυδος! Ήταν το μόνο αγόρι που μ'έκανε να νιώθω όμορφη...μάλιστα μια φορά με είχε πει ότι οι άλλοι θα με αντιμετωπίζουν όπως ακριβώς αντιμετωπίζω εγώ τον εαυτό μου...πχ όταν ισιώνεις τα μαλλιά σου, με είπε, νιώθεις πιο σίγουρη για τον εαυτό σου, έχεις περισσότερη αυτοπεποίθηση! Μπα του είχα πει..το ίδιο άσχημη νιώθω...αλλά ίσως τελικά να 'χε και δίκιο...who knows?
Ήρθε η μέρα λοιπόν που εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για 'μένα...ο Κ....για 'ΜΕΝΑ!!
Ήμουν τόσο μα τόσο ευτυχισμένη! Δε μπορούσα να το πιστέψω! Μιλούσαμε όλη μέρα κάθε μέρα...900 μηνύματα εκείνον τον Ιούνιο, φρίκαρε η μαμά μου! :Ρ
Και ξαφνικά...καταστράφηκαν όλα...επειδή μπλέχτηκε εκείνη...
Όπως και να 'χει, ακόμη και τώρα, 3 χρόνια μετά ακόμη νιώθω πράγματα για 'σένα...ίσως όχι ερωτικά και σίγουρα όχι φιλικά...δε μπορώ να το προσδιορίσω...είναι κάτι παραπάνω από αυτό! Ακόμη και τώρα που είσαι μακριά δεν παύω να σε σκέφτομαι ποτέ και να θυμάμαι όλα αυτά που ζήσαμε μαζί, έστω κι αν ήταν λίγα...ακόμη ακούω το τραγούδι που με θυμίζει εσένα και μελαγχολώ...σου ανήκω ξέρεις...και πάντα θα σε ανήκω...
Μη με ξεχνάς...
Κι αν έφτασες μέχρι εδώ κατ'αρχήν μπράβο σου! :Ρ
Το τελευταίο άτομο στο οποίο θα αναφερθώ δεν είναι άλλο από την κολλητή μου. Ι. είμαι σίγουρη ότι έχεις διαβάσει όλη την ανάρτηση κι έχεις φτάσει μέχρι εδώ! :P Οπότε here's your paragraph! 9 χρόνια γνωριζόμαστε και παρ'όλα αυτά αρχίσαμε να κάνουμε παρέα πριν 2 χρόνια περίπου! Εκείνο το Σάββατο...εκείνη τη μέρα που μας άλλαξε τη ζωή! Που ήρθα σπίτι σου και συζητήσαμε για τα όνειρά μας...το κοινό όνειρο! Γιατί θέλαμε ακριβώς τα ίδια πράγματα...ήμασταν τόσο ίδιες...
Μετά ξεκινήσαμε να γράφουμε το βιβλίο! Μιλούσαμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο γι αυτό, ψάχναμε τα μελλοντικά μας σπίτια κι ονειρευόμασταν τη ζωή μας έτσι ακριβώς όπως τη θέλουμε! Έχουμε περάσει τόσα πολλά μαζί...σε δύο μόνο χρόνια...τόσες αναμνήσεις...καλές κι άσχημες...
Πλέον είσαι κομμάτι μου, το ξέρεις αυτό! Είσαι το μόνο άτομο που ξέρει πώς να με κάνει να νιώσω καλά...που θα με κοιτάξει στα μάτια και θα καταλάβει τι σκέφτομαι...που θα της στείλω μήνυμα στις 3 τα ξημερώματα και θα απαντήσει (χωρίς να με βρίσει! :Ρ)...ο μόνος άνθρωπος που με καταλαβαίνει απόλυτα...
Μία φωνή, ένα μυαλό, ένα όνειρο...έτσι είμαστε! :)
Σ'ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου...απλά σ'ευχαριστώ!<3
Γύρισα απ' το σχολείο κι η μαμά μου με είπε ότι τον πήγαν στο νοσοκομείο σήμερα γιατί λιποθύμησε...τρόμαξα...αλλά με είπε ότι ήταν καλά κι ότι απλά θα τον κρατούσαν σήμερα για κάτι εξετάσεις. Το προαίσθημα όμως το είχα...κόντευε 17:15 κι ετοιμαζόμουν να φύγω για το φροντιστήριο όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Άργησα να το σηκώσω κι επέμεναν. Ανησύχησα. Ήταν ο μπαμπάς μου και ζήτησε επειγόντως τη μαμά μου. Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η μαμά μου ταράχτηκε. Το έκλεισε. Με κοίταξε και με είπε ότι πεθαίνει. Άρχισα να τρέμω. Πήγα αμέσως να ντυθώ και να πάρω τηλέφωνο να ενημερώσω ότι δε θα πάω για μάθημα. Προσπαθούσα να μην κλάψω. Όχι. Έπρεπε να φανώ δυνατή. Φύγαμε κατευθείαν για το νοσοκομείο. Φτάσαμε και τον είχαν μέσα. Προσπαθούσαν να τον επαναφέρουν. Ακόμη έτρεμα. Πέρασαν 2 ώρες νομίζω. Ζήτησα να γυρίσω σπίτι. Όταν έφυγα υπήρχε ακόμη ελπίδα. Μηδαμινή αλλά υπήρχε. Και ξαφνικά χτυπάει πάλι το τηλέφωνο...και με λένε συλλυπητήρια...έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου...
Γιατί? Γιατί?Γιατί?
Παντού μέσα στο κεφάλι μου ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ! Άρχισα να κατηγορώ τον εαυτό μου που είχα να πάω πόσο καιρό να το δω...να τον πάρω ένα τηλέφωνο...να του πω πόσο πολύ τον αγαπάω!
Η γιαγιά μου με είπε "Έτσι είναι η ζωή" και της απάντησα "Δε μ'αρέσει αυτή η ζωή". Έκλαψα...έκλαψα πολύ...το μόνο που ήθελα ήταν να βγω να περπατήσω...έξω...στον αέρα...
Μετά όμως ήμουνα καλά. Όσο περίεργο κι αν είναι ήμουν όντως καλά. Και μιλούσα με τους φίλους μου (ευχαριστώ όσους με στάθηκαν...πραγματικά ευχαριστώ!) και τηλεόραση είδα κι ήμουν καλά! Και μετά ήρθε ο μπαμπάς μου σπίτι. Εκεί ήταν που έπρεπε να σταθώ δυνατή. Και στάθηκα. Γιατί εκείνος χρειαζόταν περισσότερη υποστήριξη από 'μένα.
Κι εδώ που τα λέμε γιατί να κλαίμε? Δεν είναι ειρωνεία όταν τα καημένα τα μωράκια που γεννιούνται κλαίνε ενώ εμείς λάμπουμε από ευτυχία κι όταν πεθαίνει κάποιος κι ηρεμεί εμείς να σπαράζουμε?
Τουλάχιστον έφυγε ήρεμα. Χωρίς πόνο. Κι ούτως ή άλλος είναι χαρούμενος εκεί που είναι τώρα. Είμαι σίγουρη! Κι ελπίζω να με προσέχει και να μην με ξεχάσει...Καλό ταξίδι λοιπόν παππού...Σ'ΑΓΑΠΑΩ!
Υ.Γ. Χαιρετίσματα στη γιαγιά! :)
Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα' σαι πάντα δικός μου
θα 'μαστε πάντα μαζί
Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί
Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ' ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα 'σαι μέσα κι εσύ
Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί
Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα 'σαι πάντα δικός μου
θα 'μαστε παντα μαζί
Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί...
Κι όταν όλα σε πάνε στραβά; Όταν νιώθεις ότι είσαι ένας απαίσιος άνθρωπος και πληγώνεις συνεχώς τους άλλους; Όταν κάθε μέρα είσαι στεναχωρημένος και δεν έχεις καθόλου διάθεση; Τότε; Τότε τι γίνεται; Ναι, έτσι νιώθω κι εγώ αυτές τις μέρες...και το μόνο που θέλω είναι να σηκωθώ να φύγω από 'δω πέρα. Να πάω κάπου μακριά που να μην ξέρω τίποτα και κανέναν! Να κάνω μια καινούρια αρχή! Γίνεται; Όχι. Φυσικά και δε γίνεται. Είμαι αναγκασμένη να μείνω εδώ 'πέρα και να αντιμετωπίζω καθημερινά όλα αυτά που με πληγώνουν.
Κι οι φίλοι; Πού είναι οι φίλοι όταν τους χρειάζεσαι; Γιατί εγώ τους χρειάζομαι πραγματικά αυτή τη στιγμή αλλά είναι όλοι άφαντοι! Εσύ κάθεσαι και ακούς τα προβλήματα όλων τους και τους συμπαραστέκεσαι και προσπαθείς να τους κάνεις να νιώσουν καλά κι όταν έρχεται η σειρά τους να κάνουν το ίδιο τίποτα. Το μόνο που λένε είναι "υπομονή" και "σε καταλαβαίνω" και λυπημένες φατσούλες! Όχι. Δε θέλω αυτό. Θέλω να με γράψουν μία μεγάλη παράγραφο με συμπονετικά λόγια και παράλληλα την αλήθεια. Να με πάρουν αγκαλιά και να με πουν πως όλα θα πάνε καλά...πως θα είναι δίπλα μου ό,τι και να γίνει...πως θα τα αντιμετωπίσουμε όλα μαζί! Προφανώς όμως ζητάω πολλά=/
Τι νόημα έχει λοιπόν; Τι νόημα έχει να υπάρχω σ' έναν κόσμο που νιώθω περιττή κι άχρηστη;
Συγγνώμη που η πρώτη μου ανάρτηση ήταν τόσο ψυχοπλακωτική αλλά είχα ανάγκη να τα γράψω όλα αυτά και να τα βγάλω από μέσα μου...
