Stress

Άγχος. 5 γράμματα που μπορούν να σε καταστρέψουν τη ζωή. Πολλές φορές τυχαίνει να αγχωνόμαστε και να μην το συνειδητοποιούμε. Καλή ώρα σαν κι εμένα...

Άρχισε πάλι να πονάει το στομάχι μου. Έκανα υπομονή και δεν το έδινα σημασία. Το είχα συνηθίσει πλέον τόσα χρόνια. Από τη στιγμή που πήγα γυμνάσιο υπήρχαν μέρες που πονούσα λόγω άγχους αλλά εφόσον δε μπορούσα να το αντιμετωπίσω αποφάσισα να το αγνοώ. Ο πόνος συνεχίστηκε όμως...για 3 ολόκληρες εβδομάδες...δυο φορές μάλιστα άρχισε να τρέμει και το στόμα μου...μπορεί να ήταν απ' το κρύο, μπορεί και νευρικό αφού ήμουν με τρεις μπλούζες και κουκουλωμένη με το πάπλωμα=/

Τη Δευτέρα λοιπόν, δύο περίπου ώρες πριν πάω φροντιστήριο άρχισα να πονάω πολύ...πάρα πολύ...

Ζαλιζόμουν, ανακατευόμουν, πονούσα...τα πάντα όλα...

Έφυγα κατευθείαν για γιατρό...

                                                            

* * *

Με πάτησε λίγο και με ρώτησε αν πονάω σ'εκείνα τα σημεία...του είπα πού ακριβώς πονούσα και κατάλαβε αμέσως...

Η διάγνωση; Οισοφαγίτιδα.

Προκαλείται λόγω του άγχους στη δική μου περίπτωση κ έχει ως αποτέλεσμα τον έντονο πόνο στο στομάχι. 

Μ'έδωσε ένα χάπι να παίρνω κι ένα σιρόπι...

Οκ είμαι κάπως καλύτερα αλλά έχω ακόμη μέλλον...

Με μίλησε επίσης και για τη ζωή γενικότερα. Πρέπει να τα κάνουμε όλα με μέτρο. Και θα αγαπήσουμε και θα λυπηθούμε και θα δουλέψουμε αλλά με μέτρο. Είχε έναν πίνακα πίσω του με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. "Ξέρεις", είπε, "γιατί έχω βάλει αυτόν τον πίνακα; Θα μπορούσα για παράδειγμα να βάλω μια γυμνόστηθη και να χαζεύουν οι ασθενείς! Αλλά έβαλα αυτόν τον πίνακα για να με υπενθυμίζει το αρχαίο ρητό (ναι ναι το γνωστό σε όλους παν μέτρον άριστον! :Ρ). Γιατί έτσι πρέπει...αλλιώς θα καταστρέψουμε τον εαυτό μας..."
Ναι...έχει όντως δίκιο...αλλά το θέμα είναι, μπορούμε όλοι να το εφαρμόσουμε αυτό?=/

Τι θα γίνει μ'εμένα; Αγχώνομαι και δεν ξέρω το γιατί. Καταστρέφω τον εαυτό μου άθελά μου. 

Τουλάχιστον έχω τους φίλους μου που με προσέχουν και με φροντίζουν και με στηρίζουν κι είναι μαζί μου σ'όλο αυτό. Θα με πείτε χαλάρωσε λίγο κοπελιά δεν έχεις και κάτι το τρομερό αλλά δε μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι...είναι άθλιο...κάθε είδους πόνος είναι...ακόμη κι ο πιο μικρός...

Αυτά λοιπόν από 'μένα και παρόλο που εγώ δεν το έχω αποδεχτεί ακόμη, η ζωή είναι ωραία. Γι αυτό, φροντίστε να ζείτε το κάθε λεπτό της όσο πιο έντονα μπορείτε!! 

XOXO