Θάνατος...

Γύρισα απ' το σχολείο κι η μαμά μου με είπε ότι τον πήγαν στο νοσοκομείο σήμερα γιατί λιποθύμησε...τρόμαξα...αλλά με είπε ότι ήταν καλά κι ότι απλά θα τον κρατούσαν σήμερα για κάτι εξετάσεις. Το προαίσθημα όμως το είχα...κόντευε 17:15 κι ετοιμαζόμουν να φύγω για το φροντιστήριο όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Άργησα να το σηκώσω κι επέμεναν. Ανησύχησα. Ήταν ο μπαμπάς μου και ζήτησε επειγόντως τη μαμά μου. Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η μαμά μου ταράχτηκε. Το έκλεισε. Με κοίταξε και με είπε ότι πεθαίνει. Άρχισα να τρέμω. Πήγα αμέσως να ντυθώ και να πάρω τηλέφωνο να ενημερώσω ότι δε θα πάω για μάθημα. Προσπαθούσα να μην κλάψω. Όχι. Έπρεπε να φανώ δυνατή. Φύγαμε κατευθείαν για το νοσοκομείο. Φτάσαμε και τον είχαν μέσα. Προσπαθούσαν να τον επαναφέρουν. Ακόμη έτρεμα. Πέρασαν 2 ώρες νομίζω. Ζήτησα να γυρίσω σπίτι. Όταν έφυγα υπήρχε ακόμη ελπίδα. Μηδαμινή αλλά υπήρχε. Και ξαφνικά χτυπάει πάλι το τηλέφωνο...και με λένε συλλυπητήρια...έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου...

Γιατί? Γιατί? Γιατί? 

Παντού μέσα στο κεφάλι μου ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ! Άρχισα να κατηγορώ τον εαυτό μου που είχα να πάω πόσο καιρό να το δω...να τον πάρω ένα τηλέφωνο...να του πω πόσο πολύ τον αγαπάω! 

Η γιαγιά μου με είπε "Έτσι είναι η ζωή" και της απάντησα "Δε μ'αρέσει αυτή η ζωή". Έκλαψα...έκλαψα πολύ...το μόνο που ήθελα ήταν να βγω να περπατήσω...έξω...στον αέρα...

Μετά όμως ήμουνα καλά. Όσο περίεργο κι αν είναι ήμουν όντως καλά. Και μιλούσα με τους φίλους μου (ευχαριστώ όσους με στάθηκαν...πραγματικά ευχαριστώ!) και τηλεόραση είδα κι ήμουν καλά! Και μετά ήρθε ο μπαμπάς μου σπίτι. Εκεί ήταν που έπρεπε να σταθώ δυνατή. Και στάθηκα. Γιατί εκείνος χρειαζόταν περισσότερη υποστήριξη από 'μένα. 

Κι εδώ που τα λέμε γιατί να κλαίμε?  Δεν είναι ειρωνεία όταν τα καημένα τα μωράκια που γεννιούνται κλαίνε ενώ εμείς λάμπουμε από ευτυχία κι όταν πεθαίνει κάποιος κι ηρεμεί εμείς να σπαράζουμε?

Τουλάχιστον έφυγε ήρεμα. Χωρίς πόνο. Κι ούτως ή άλλος είναι χαρούμενος εκεί που είναι τώρα. Είμαι σίγουρη! Κι ελπίζω να με προσέχει και να μην με ξεχάσει...Καλό ταξίδι λοιπόν παππού...Σ'ΑΓΑΠΑΩ!

Υ.Γ. Χαιρετίσματα στη γιαγιά! :)

                                                                                     

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα' σαι πάντα δικός μου
θα 'μαστε πάντα μαζί

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ' ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα 'σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα 'σαι πάντα δικός μου
θα 'μαστε παντα μαζί

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί...

Sadness...

Κι όταν όλα σε πάνε στραβά; Όταν νιώθεις ότι είσαι ένας απαίσιος άνθρωπος και πληγώνεις συνεχώς τους άλλους; Όταν κάθε μέρα είσαι στεναχωρημένος και δεν έχεις καθόλου διάθεση; Τότε; Τότε τι γίνεται; Ναι, έτσι νιώθω κι εγώ αυτές τις μέρες...και το μόνο που θέλω είναι να σηκωθώ να φύγω από 'δω πέρα. Να πάω κάπου μακριά που να μην ξέρω τίποτα και κανέναν! Να κάνω μια καινούρια αρχή! Γίνεται; Όχι. Φυσικά και δε γίνεται. Είμαι αναγκασμένη να μείνω εδώ 'πέρα και να αντιμετωπίζω καθημερινά όλα αυτά που με πληγώνουν. 

Κι οι φίλοι; Πού είναι οι φίλοι όταν τους χρειάζεσαι; Γιατί εγώ τους χρειάζομαι πραγματικά αυτή τη στιγμή αλλά είναι όλοι άφαντοι! Εσύ κάθεσαι και ακούς τα προβλήματα όλων τους και τους συμπαραστέκεσαι και προσπαθείς να τους κάνεις να νιώσουν καλά κι όταν έρχεται η σειρά τους να κάνουν το ίδιο τίποτα. Το μόνο που λένε είναι "υπομονή" και "σε καταλαβαίνω" και λυπημένες φατσούλες! Όχι. Δε θέλω αυτό. Θέλω να με γράψουν μία μεγάλη παράγραφο με συμπονετικά λόγια και παράλληλα την αλήθεια. Να με πάρουν αγκαλιά και να με πουν πως όλα θα πάνε καλά...πως θα είναι δίπλα μου ό,τι και να γίνει...πως θα τα αντιμετωπίσουμε όλα μαζί! Προφανώς όμως ζητάω πολλά=/

Τι νόημα έχει λοιπόν; Τι νόημα έχει να υπάρχω σ' έναν κόσμο που νιώθω περιττή κι άχρηστη; 

Συγγνώμη που η πρώτη μου ανάρτηση ήταν τόσο ψυχοπλακωτική αλλά είχα ανάγκη να τα γράψω όλα αυτά και να τα βγάλω από μέσα μου...