Sadness...

Κι όταν όλα σε πάνε στραβά; Όταν νιώθεις ότι είσαι ένας απαίσιος άνθρωπος και πληγώνεις συνεχώς τους άλλους; Όταν κάθε μέρα είσαι στεναχωρημένος και δεν έχεις καθόλου διάθεση; Τότε; Τότε τι γίνεται; Ναι, έτσι νιώθω κι εγώ αυτές τις μέρες...και το μόνο που θέλω είναι να σηκωθώ να φύγω από 'δω πέρα. Να πάω κάπου μακριά που να μην ξέρω τίποτα και κανέναν! Να κάνω μια καινούρια αρχή! Γίνεται; Όχι. Φυσικά και δε γίνεται. Είμαι αναγκασμένη να μείνω εδώ 'πέρα και να αντιμετωπίζω καθημερινά όλα αυτά που με πληγώνουν. 

Κι οι φίλοι; Πού είναι οι φίλοι όταν τους χρειάζεσαι; Γιατί εγώ τους χρειάζομαι πραγματικά αυτή τη στιγμή αλλά είναι όλοι άφαντοι! Εσύ κάθεσαι και ακούς τα προβλήματα όλων τους και τους συμπαραστέκεσαι και προσπαθείς να τους κάνεις να νιώσουν καλά κι όταν έρχεται η σειρά τους να κάνουν το ίδιο τίποτα. Το μόνο που λένε είναι "υπομονή" και "σε καταλαβαίνω" και λυπημένες φατσούλες! Όχι. Δε θέλω αυτό. Θέλω να με γράψουν μία μεγάλη παράγραφο με συμπονετικά λόγια και παράλληλα την αλήθεια. Να με πάρουν αγκαλιά και να με πουν πως όλα θα πάνε καλά...πως θα είναι δίπλα μου ό,τι και να γίνει...πως θα τα αντιμετωπίσουμε όλα μαζί! Προφανώς όμως ζητάω πολλά=/

Τι νόημα έχει λοιπόν; Τι νόημα έχει να υπάρχω σ' έναν κόσμο που νιώθω περιττή κι άχρηστη; 

Συγγνώμη που η πρώτη μου ανάρτηση ήταν τόσο ψυχοπλακωτική αλλά είχα ανάγκη να τα γράψω όλα αυτά και να τα βγάλω από μέσα μου...